ไม่ได้ศัพท์
บางทีรายการอาหารเรียบง่ายอย่างมาม่าใต้แสงเทียน เคียงมือด้วยเครื่องดื่มรสขม ที่หมักหมมจนได้แอลกอฮอล์นั้น ก็อร่อยกว่าสีกากระโดดกุฏิ (หนักกว่าพระกระโดดกำแพง) ที่มีส่วนประกอบสำคัญหลายๆอย่าง ทั้งหูฉลาม, ปลิงทะเล, กระเพาะปลา ฯลฯ คงเป็นเพราะว่าความอร่อยนั้น ไม่ได้วัดที่ฝีมือกุ๊กเพียงอย่างเดียว หลายๆส่วน ประกอบเข้าด้วยกัน ทั้งบรรยากาศ ความรื่นรมณ์ผสมความโรแมนติก ขยับโสตประสาทให้รับรู้ทำนองเส้นเสียง ด้วยเครื่องดนตรีนิ่มๆเบาๆพลางๆ
การท่องเที่ยวเดินทางก็ไม่ต่างกัน สวรรค์สถาน ไม่จำเป็นต้องติดอันดับเป็นสำคัญ เพราะถึงขนาดนั้น ช่องว่างเพื่อเติมเต็มความเป็นส่วนตัวจะน้อยลง เมื่อพื้นที่แห่งนั้นตีบตัวลง เราเองก็จะรู้สึกอึดอัด บันเทิงสถานก็ย่อมจะกลายเป็นระทวยสถานในกาลต่อมา
รักใครหว่า...
บางคนว่านายเดย์มันบ้า เมายากันยุงมาเขียนเป็นเรื่องเป็นราวได้ทุกวัน และแต่ละเรื่องที่เขียนขึ้นมานั้น ก็ฟังไม่ได้ศัพท์ จับประเด็นสาระไม่ได้เลย แถมลงเอยด้วยเงื่อนงำ เพื่อให้คนอ่านที่ถลำตัว ได้มัวเมาตีความหมายตามสภาพการณ์นั้นๆ อย่างบ้าๆบอๆ
แดง เหลือง เขียว น้ำเงิน
หลังจากหลายวันก่อน ปล่อยเรื่องราวสองสีขาวดำออกไป ผมเองเข้าใจ ว่าหลายๆคนไม่ค่อยจะเข้าใจมุข(ฝืด)ของผมสักเท่าไหร่ พะวงไปดูแต่รูปภาพตกแต่ง ที่ผมใช้ความสามารถของโปรแกรมโฟโตชอปไปเสียด้วยซ้ำ และเพื่อต้องย้ำให้ความกระจ่าง ผมจึงจำเป็นต้องเขียนเรื่องนี้ออกมาอีกหนึ่งเรื่อง ว่าด้วย “แดง เหลือง เขียว น้ำเงิน” แต่อย่าพึ่งตกอกตกใจไป เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับการเมืองอันเส็งเคร็ง เหมือนคนเป็นสังคังแต่อย่างใด
คนเราจำแนกสี ออกเป็นสองประเภท คือสีทางแสงกับสีทางวัตถุธาตุ เพื่อการเรียนรู้เราจำเป็นต้องย่อส่วน เพื่อศึกษาเฉพาะส่วนที่สำคัญ ฉะนั้นเราจึงต้องไปดูตัวแม่ของมัน และนั่นคือแม่สีนั่นเอง
ผมเองไม่ใช่นักศิลปะวิทยา แต่ถ้าเขียนเรื่องราวจำเพาะเยี่ยงนี้ ก็จำใจหานิยามมาอ้างประกอบ ช่างศิลป์ผสมสีโดยอิงแม่สีทางวัตถุธาตุ เว็บดีไซเนอร์ ก็ต้องเรียนรู้และเข้าใจแม่สีทางแสง เพราะออกแบบผ่านจอมอนิเตอร์ส่องแสงสว่าง ส่วนนักการเมืองตัวดี ก็ต้องทำความเข้าใจ ว่าจะใช้สีไหน เพื่อสื่อให้รู้ว่า… ไม่ลงรอยกัน ฮ่วย!!!
สีสันของชีวิตนายเดย์
โอย… จะบ้าตายวันนี้ ผูกเรื่องทำตัวเป็นครูศิลปะไปได้ ขออนุญาตเพื่อนๆ วกกลับเข้าเรื่องเสียที นั่นคือเรื่องราวของคนเขียนบล็อกที่มีสีสัน สลับกับโหมดขาวดำไร้ซึ่งชีวิตชีวา อัถตภาพที่แท้จริงของคนเป็นๆ
เผาป่าอเมซอน
ถึงเวลาหรือยัง ที่จะหวนกลับมาเริ่มยำอเมซอน คำถามนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเอง จากสมองอันดักดานของผมกระมัง เพราะลำพังเรื่องหน้าที่การงาน ผมก็กระอักเลือดพอตัวแล้ว แต่เพื่อนพ้องน้องพี่เอง ล้วนสนุกปาก กับรสชาติเผ็ดเปรี้ยวมันเค็ม ที่เทียวขยี้เด็ดของป่ามาดอมดม และชิมรสกันอย่างอร่อยปาก ไม่อยากบอกก็ต้องบอกล่ะครับ ว่าอาการของคนอิจฉาตาร้อน เริ่มมีจุกขึ้นบ้าง ในช่องว่างระหว่างท้องน้อยกับหว่างขา หรือจุดกล่องดวงใจ…
ลุยเลยลูกพี่ กำลังใจแบบกวนตีนดีๆ จากน้องรักแถมน้องเมียสวยอย่างนายกอล์ฟ เข้ามาสั่นคลอน ความรู้สึกนิ่งเฉย ให้จักขยับเขยื้อนขี้เลื่อยในหัว ได้เป็นบางครั้งบางคราว แต่เวลาจะเอาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากจุดไหนอยู่ดี?
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ ว่าผมแขวนถุงเท้ากันทากจากการเดินป่ามาพักใหญ่ เครื่องไม้เครื่องมือของนักผจญป่า ก็ทิ้งๆขว้างๆ อย่างกระจัดกระจาย คอมพิวเตอร์ตัวเก่ง ก็เบ่งอิทธิฤทธิ์จนผมไม่อยากจะแตะต้องมัน คอมฯอะไร มีพาร์ทิชั่นมากมายกว่า 5-6 พาร์ทิชั่น กั้นแบ่งข้อมูลออกเป็นสัดส่วนดิบดี แต่ข้อมูลข้างในกลับมั่วสุมปนเป จำไม่ได้ว่าตัวเอง เก็บอะไรไว้ที่ไหน ยังไง และใช้ชื่อไฟล์ว่ากระไร
เผาป่าอเมซอน
เทพกระบี่ ย่อมไม่ใช้กระบี่ คำๆนี้ ผมมักพูดถึงบ่อยๆ แต่ใครเลยจะรู้ ความหมายโดยนัยที่แท้จริง วาระซ่อนเร้นที่แอบอิงปนอยู่กับเงื่อนงำที่ผมพยายามอธิบาย แบบจับต้นชนปลายกันไม่ค่อยจะถูก และผูกประเด็นกันไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราว แต่นั่นคือความสามารถเฉพาะตัว แบบมั่วๆแล้วได้แง่คิดที่ดีกระมัง
การอยู่ที่มืดๆ ไม่จำเป็นต้องเิปิดไฟให้สว่างอย่างทั่วถึง เทียนเล่มเดียวก็ส่องสว่างนำทางให้เราเดินได้ โดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟนีออน ที่มีสารฟอสฟอร์ฉาบไว้ภายในหลอดแก้ว มีก๊าซเฉื่อยผสมเล็กน้อย ให้เปลืองงบประมาณหรือเพิ่มปริมาณโลกร้อนหรอกกระมัง
จบแบบเผาบล็อกทิ้งเลยวันนี้ แหะๆ
ขาวดำ
ปีใหม่ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ย่างเท้าปีนภูเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต ทั้งที่สภาพจิตใจในตอนนั้น ไม่พร้อมเอาเสียเลย กอปรกับร่างกายที่เหนื่อยหนักกับวันทำงานมาทั้งปี มิหนำซ้ำคืนก่อนเดินทางก็ดอดเบียร์ไปหลายหลอด (ในงานเลี้ยงส่งท้ายปี) ชุ่มปอดแต่ใยเลยจะชุ่มคอ พอตื่นเช้ามาเลยเสียงแหบเสียงแห้ง เพราะดันดำน้ำไปร้องเพลงไป แต่เรียกเสียงฮาและค่าทิปได้มิใช้น้อยเลยนะ แหะๆ (ปีหน้าเอาใหม่)
วกกลับมาภูเขาที่ว่านั่นคือ ภูกระดึง หนึ่งแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ของจังหวัดที่เปรียบเป็นทะเลแห่งภูเขา สุดหนาวในสยาม ดอกไม้งามสามฤดู และเป็นจังหวัดที่ไปไม่ถึงสักที นั่นคือจังหวัดเลย…
ตั้งใจว่าหลังกลับจากภูกระดึงมา จะเขียนทริปเที่ยวทริปนี้เป็นจริงเป็นจัง แต่ที่ไหนได้ ผ่านพ้นวันมากว่าครึ่งเดือนแล้ว เรื่องราวยังไม่ถูกเขียนขึ้นมาสักกะที ซึ่งแน่ล่ะครับ เรื่องนี้ยังค้างคาอยู่ในอก รอวันทะลักผ่านอักขระ ให้เพื่อนๆได้อ่านในเร็ววัน ก่อนที่เรื่องราวความประทับใจเหล่านั้น จะขาวดำจืดจางลงไป
นายเดย์ที่สระอโนดาต(ภูกระดึง)ฉบับขาวดำ
เที่ยวที่ไหนก็เที่ยวได้ ขอแค่มีคนรู้ใจร่วมทางก็พอ คงเป็นประโยคที่ถูกต้อง แต่เดย์กับออม เวลาที่มีให้กันค่อนข้างจะน้อยไปหน่อย ระยะทางคืออุปสรรคด่านแรกที่เราต้องเจอ การงาน เวลาว่างคือปราการด่านที่สองและที่สามตามมา ซึ่งบางทีท่านชายอย่างผมต้องจำใจยอมรับ แต่ไม่ถึงขั้นต้องสยบแทบเท้าอุปสรรคเหล่านั้นหรอกกระมัง
Ya(hoo)Bi(ng)Go(ogle)?
สุขใดไหนเล่า จะเท่านั่งจิบเบียร์เขียนบล็อก กลิ่นแอลกอฮอร์จางๆ รสขมอมหวาน ละมุนด้วยอารมณ์กรุ้มกริ่ม ชวนขำด้วยบรรยากาศแห่งการร่ำสุรา ที่เอ่ยนามถึงนารีอันเป็นที่รักในบางครั้ง พร้อมขานนามถึงการงานเป็นบางครา ความรู้สึกเหล่านี้ หาที่ไหนไม่ได้ นอกจากบนไอเดย์บล็อกแห่งนี้
หลังจากกระชากวัย ด้วยการปลงผมอัน(ไม่)ยาวเฟื้อย ย้อนกลับมาเป็นหนุ่มน้อยสิบสี่อีกครั้ง ยอมรับว่าหลายๆคนมีทักผิดกันบ้าง แม้เพื่อนพ้องน้องพี่ที่สนิทกันมาเป็นปีๆ ยังต้องขยี้สีลูกกะตา ว่าเฮ้ย… นี่ดาราแปลงร่างเป็นอสูรกายได้อย่างไร…
ก็เจอกันอีกครั้งในรอบหนึ่งถึงสองวันครับเพื่อนๆ ผมเองวันนี้มาปรากฎตัวดึก(หรือเช้า)หน่อย เพราะมัวเพลินอยู่กับบรรดาคารมร้ายๆ ของเพื่อนรุ่นพี่ ที่สนิทกันดีจนต้องผูกเสี่ยวกัน (เพื่อนแท้ มิตรแท้) เรื่องราวที่พูดคุยกันนั้น ไฉนเลยจะเป็นเรื่องอื่นไปได้ นอกจากเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องตามเคย (ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันวะ)
สำหรับวันนี้ นายเดย์ขอเขียนเรื่องที่เป็นเรื่องสักที เพราะทิ้งบล็อกให้รกร้าง ปกคลุมด้วยความเหงาหงอยคอยเครียดมายาวนาน เลยขอเขียนบทความ โดยเริ่มต้นด้วยชื่อเรื่องที่อ่านแล้วช่างฉงนนัก แต่หลายๆคนคงเตรียมใจรอรับ ว่านายเดย์ของเราจะมาไม้ไหน? เอาล่ะครับ เรามาเริ่มกันเลยครับสำหรับ Ya(hoo)Bi(ng)Go(ogle)?
Yabigo.com provides the search results from Yahoo, Bing and Google
Yabigo.com คือหนึ่งเว็บเซอร์วิส ที่ผนวกเอาความสามารถด้านการค้นหา ของเสิร์ชเอนจินชื่อดังต่างๆเข้าด้วยกัน ทั้ง Yahoo, Bing, Google มีความสามรถด้านการค้นหารูปภาพ ติดกับคีย์เวิร์ดมาด้วย เราเองสามารถใช้คุณสมบัติตรงนี้ เพื่อกระจายคีย์เวิร์ดหรือคิดคำค้นเพิ่มได้เช่นกัน
ถ้าจะถามว่ามันดีตรงไหน ผมตอบได้เลยไม่ดีเท่าการค้นหาจากเสิร์ชเอนจินตัวแม่โดยตรง แต่ข้อดีเล็กๆน้อยๆ อย่างช่วยร่นระยะเวลาการศึกษาพฤติกรรมของเสิร์ชเอนจิน ซึ่งเปรียบเทียบผลการค้นหาจากหนึ่งคำค้น ก็พออนุโลมได้ว่า เฮ้ย… มันยังมีดี
เท่าที่ลองๆเล่นมา ผมชอบนะ ชอบสุดๆตรงแตกคีย์เวิร์ดนี่แหละ ถึงแม้จะมีเครื่องมือเยอะแยะในการช่วยคิดคำค้นเพิ่มก็ตาม แต่อะไรจะดีไปกว่า การรวบรวมคุณสมบัติที่ดีเหล่านั้น เข้าหากันได้ จากนั้นก็ใช้กันผ่านเส้นทางเดียวล่ะ
